Με ιδιαίτερη χαρά και υπερηφάνεια ανακοινώνουμε τις σημαντικές διακρίσεις που απέσπασαν μαθήτριες του Πειραματικού Γυμνασίου ΠΑ.ΜΑΚ. στον Πανελλήνιο Καλλιτεχνικό Μαθητικό Διαγωνισμό «Άκου, Μίλα, Δράσε: Μαθητικές Καλλιτεχνικές Δημιουργίες για την Έμφυλη Ισότητα». Ο διαγωνισμός, που τελούσε υπό την αιγίδα κορυφαίων πανεπιστημιακών και πολιτιστικών ιδρυμάτων (ΕΚΠΑ, La Sapienza Ρώμης, Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο κ.ά.), είχε ως στόχο την ευαισθητοποίηση των εφήβων ενάντια στην έμφυλη βία και τα στερεότυπα.
Οι Διακρίσεις μας:
- Βραβείο Λογοτεχνικής Σύνθεσης (Γυμνάσιο): Η μαθήτρια της Γ’ τάξης, Νικολέττα Βασιλάκου, απέσπασε το Βραβείο με το ποίημα «Η έξοδος από το εργοστάσιο». Χρησιμοποιώντας μια δυνατή αλληγορία, η Νικολέττα περιέγραψε τη μετάβαση από μια στάσιμη κοινωνία «στερεοτύπων» σε έναν κόσμο που ανθίζει ελεύθερος από έμφυλα δεσμά, στέλνοντας ένα ηχηρό μήνυμα για την ανάγκη κοινωνικής αφύπνισης.
- Έπαινος Λογοτεχνικής Σύνθεσης: Η μαθήτρια της Γ’ τάξης, Ευτυχία-Ραφαηλία Τιγκιροπούλου, έλαβε έπαινο για το ποίημά της «Ποτέ ή Κάποτε». Εμπνευσμένη από βιώματα συνομηλίκων της, η Ευτυχία άγγιξε το ευαίσθητο θέμα της λεκτικής και ψυχολογικής βίας, ενθαρρύνοντας τα θύματα να σπάσουν τη σιωπή τους και τους θύτες να αναλογιστούν τις συνέπειες των πράξεών τους.
- Έπαινος Συμμετοχής - Κατηγορία Ψηφιακό Έργο: Η μαθήτρια Σοφία Χατζηπαύλου διακρίθηκε για το podcast με τίτλο «Σπάσε το καλούπι: Από τα στερεότυπα στη δράση». Μέσα από έναν άμεσο και σύγχρονο λόγο, η Σοφία ανέλυσε τις μορφές έμφυλης βίας στην καθημερινότητα και κινητοποίησε τους ακροατές να γίνουν οι ίδιοι φορείς αλλαγής και σεβασμού.
Η τέχνη γίνεται το ισχυρότερο όπλο στα χέρια των μαθητών μας για τη διαμόρφωση ενός δίκαιου κόσμου. Συγχαίρουμε θερμά τις μαθήτριές μας για το ταλέντο, την ευαισθησία και το θάρρος τους να πάρουν θέση απέναντι σε μεγάλα κοινωνικά προβλήματα!
Οι δημιουργίες των μαθητριών μας:
Η έξοδος από το εργοστάσιο, Νικολέττα Βασιλάκου (Τμήμα Γ1)
Δεν θυμάται κανείς πότε ξεκίνησε
Πότε οι άνθρωποι μπήκαν σε κουτάκια που δεν χωράνε
Πότε η ανοχή θεωρήθηκε προτιμότερη της αδιαλλαξίας απέναντι στο άδικο
Πότε η σιωπή ταυτίστηκε με υπακοή και η υποταγή παρουσιάστηκε ως ιδανική
Δεν θυμάται κανείς πώς γεννήθηκαν τα “πρέπει”
Μήπως πίσω από πόρτες κλειστές, κρυφά από τους άλλους;
Ή μήπως φανερά, χωρίς καμιά ντροπή, μπροστά τους;
Κανείς δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ να μάθει
Και έτσι τα εργοστάσια συνέχισαν να παράγουν τα ίδια προϊόντα
Όπως έκαναν πάντα άλλωστε, από τα πολύ παλιά χρόνια
Παρόλο που μερικοί άρχισαν να έχουν αμφιβολίες
Δεν πρόκειται να αλλάξουν για χάρη αυτών των λίγων
Και το παραμύθι συνέχισε να αναπαράγεται
Για αμέτρητες γενιές, κανείς δεν ξέρει πόσες
Όμως τα παιδιά ζητούσαν από τους γονείς τους άλλα παραμύθια τελευταία
Είχαν κουραστεί να ακούνε τα ίδια κάθε βράδυ πριν πέσουν για ύπνο
Μερικοί προσπάθησαν να συμβιβαστούν με τις απαιτήσεις των νέων
Άλλοι απλά αδιαφόρησαν και παρέμειναν στάσιμοι
Μερικοί γονείς μάλιστα, άρχισαν να συμφωνούν με τις πεποιθήσεις των παιδιών τους
Και σιγά σιγά, τα παραδοσιακά παραμύθια έπεφταν σε πωλήσεις
Και φτιάχτηκαν νέες ιστορίες, πιο πρωτοποριακές
Και τα εργοστάσια έφτιαχναν πιο βιώσιμα προϊόντα
Μερικοί εξακολουθούσαν να διαμαρτύρονται για τις καινοτομίες
Αλλά δεν ακούγονταν τα παράπονά τους σε έναν κόσμο με όρεξη για εξέλιξη
Και στις κοινωνίες που δέσποζαν οι διακρίσεις
Πλέον κυριαρχούσε η ισότητα και η ισοτιμία
Και ξαφνικά όλη η ανθρωπότητα έλαμψε
Και ας αρνούνταν να το πιστέψουν μερικοί
Και τότε όλοι παρατήρησαν τη βία στους τοίχους τόσων σπιτιών χαραγμένη
Απορώντας γιατί δεν είχε ακουστεί τόσο καιρό
Απορώντας γιατί όλοι δίσταζαν να επαναστατήσουν
Απορώντας γιατί τα θύματα δεν μίλησαν ποτέ
Κανείς δεν σκέφτηκε όμως ότι οι φωνές τους δεν υψώθηκαν
Ότι οι ελευθερίες τους ήταν περιορισμένες αν όχι ανύπαρκτες
Ή ότι όλοι θεωρούσαν την κακοποίηση αναμενόμενη και φυσιολογική
Άλλωστε, όλοι μεταξύ τους τα γνώριζαν αυτά, απλά προτίμησαν την απραξία
Και όταν επιτέλους οι άνθρωποι έπαψαν να σωπαίνουν
Δημιουργήθηκαν περισσότερες ελευθερίες και ευκαιρίες στη ζωή
Οι προσπάθειες για έναν πιο δίκαιο κόσμο δεν σταμάτησαν όμως
Και όλοι ήλπιζαν να μην σταματήσουν να φυτεύονται νέοι σπόροι
Και ο κόσμος άνθιζε, παρά τις σποραδικές καταιγίδες
Και οι άνθρωποι έβγαζαν τις ταμπέλες που τους προσδιόριζαν
Και τα αγόρια άρχιζαν να εκφράζονται χωρίς δισταγμό
Και τα κορίτσια ξεκίνησαν να αναπτύσσουν την προσωπικότητά τους χωρίς φόβο
Γιατί πλέον η κοινωνία τιμωρούσε την ανισότητα
Γιατί πλέον δεν υπήρχε ανώτερο και κατώτερο φύλο
Γιατί πλέον οι διακρίσεις έπαψαν να υφίστανται
Γιατί πλέον τα στερεότυπα σταμάτησαν να μας ορίζουν
Ποτέ ή Κάποτε, Ευτυχία Τιγκιροπούλου (Τμήμα Γ2)
Δεν θέλω να ξυπνήσω
Δεν θέλω να με δουν
σχολείο κάθε μέρα
φωνές ακούω, με πονούν
Αυτοί μου μιλάνε
Εγώ λέξη δεν μπορώ να πω
γιατί με κυνηγάνε;
Πότε θα σταματήσει αυτό;
Πότε θα βρω φίλους να λέω μυστικά;
Πότε θα με αγαπήσουν πραγματικά;
Πότε το παρατσούκλι θα κοπεί;
Πότε το κλάμα θα σταματήσει σε αυτήν τη γωνιά;
Έχω όλα τα μάτια πάνω μου,
για λάθος λόγο φυσικά
«Ποτέ», είναι η απάντηση αν δεν φωνάξω δυνατά
Κάποτε θα αλλάξει αν ακουστώ ξαφνικά
Μίλα και εσύ, είμαστε μαζί
εγώ τα κατάφερα χωρίς κάποιον από κοντά
και εσύ μπορείς, πίστεψέ το απλά
Σπάσε το καλούπι: Από τα στερεότυπα στη δράση (podcast), Σοφία Χατζηπαύλου (Τμήμα Γ2)